ஈழத்தில் மிகப்பெரும் அழிவுகள் நிகழ்ந்த மிக இருண்ட ஒரு காலத்தில் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கின்றோம். தொலைவில் இருந்தாலும் நமது கரங்களிலும் மறைமுகமாக குருதி வடிய வடிய இயன்றவளவு பின்புறம் கரங்களைக் கட்டி மறைத்தபடி உரையாடிக்கொண்டிருக்கின்றோம். எமது குற்றவுணர்வை கொஞ்சமேனும் குறைப்பது என்பது இன்னும் இடைத்தங்கல் முகாங்களில் தங்கியிருக்கும் மக்களின் மறுவாழ்விற்கான முயற்சிகளில் எங்களை ஈடுபடுத்திக்கொள்வதே என்பதே முதன்மையாக இருக்குமென நம்புகின்றேன். இலங்கை இராணுவமே அண்மையில் நடந்த போர் நடவடிக்கையில் தனது 6000 படைவீரர்களை இழந்தும் 10,000ற்கு மேற்பட்டவர்கள் அங்கவீனப்பட்டும் இருக்கின்றார்கள் என்பதை ஒப்புக்கொள்ளும்போது, புலிகளின் இழப்பும், உடல் உறுப்புக்களை இழந்தவர்களின் எண்ணிக்கையும் இதைவிட இரண்டு மடங்கிற்கும் மேலானதாய் இருக்கக்கூடும். இதைவிட இரண்டு தரப்பாலும் தங்களின் வெற்றிக்காய்ப் பயன்படுத்தப்பட்ட மக்களின் இழப்புக்களும், உடல் சேதாரங்களும் கணக்கிடப்படக்கூடாதவையாக இருக்கும்.
ஆனால் இவ்வாறு ஒரு பேரழிவு நிகழ்ந்தபின்னும், நாம் இன்னும் 'அவர்கள் இவர்களைவிட.../ இவர்கள் அவர்களை விட 'நல்லவர்கள்' என்ற சிறுபிள்ளைத்தனமான அரசியலைச் செய்துகொண்டிருக்கும்போது மிகுந்த அலுப்பே வருகின்றது. ஈழத்தில் இருந்த அதிகார அமைப்புக்கள் மட்டுமில்லை, புலம்பெயர்ந்தவர்களும் கூட இந்த அழிவில் பெரும் பங்காற்றியிருக்கின்றார்கள் என்பது இப்போது தெளிவாக நிரூபிக்கப்பட்டிருக்கிறது. ஆக இவ்வாறு பட்டவர்த்தமாய் எல்லோர் கரங்களிலும் கறையென நிரூபிக்கப்பட்டதன் பின்னாலும் இன்னமும் ஒரு அமைப்பைவிட இன்னொரு அமைப்பு நல்லது கெட்டது என விவாதிக்கொண்டிருப்பதில் எந்த நன்மையும் முக்கியமாய் தொடர்ச்சியான போரால் பாதிக்கப்பட்டு எல்லாவற்றையும் இழந்து ஏதிலிகளாய் இருக்கும் மக்களுக்கு வந்துவிடப்போவதில்லை.
இன்று ஈழப்போரின் இறுதிக்கட்டங்களில் நிகழ்ந்தது குறித்து பல்வேறு நிலைகளிலிருந்து பல கட்டுரைகள் ஈழத்திலிருப்பவர்களாலும், புலத்திலிருப்பவர்களாலும் எழுதப்படுகின்றன. வாசிப்பவர்கள்,அவரவர் அவரவர்க்குப் பிடித்தமான கருத்துக்களை எடுத்துக்கொண்டும்/ ஏற்றுக்கொண்டும் பிறரது கருத்துக்களை மூர்க்கமாய் நிராகரிக்கின்றனர். உண்மைகள் என்பது ஒருபோதும் ஒற்றை உண்மையாக இருப்பதில்லை. சி.புஸ்பராஜாவின் 'ஈழப்போராட்டதில் எனது சாட்சியம்' எப்படி ஒரு பக்க உண்மைகளைக் கூறி பிறபக்கங்களை வெற்றிடமாக விட்டதோ, அவ்வாறே இன்று ஈழத்தில் இறுதியில் நிகழ்ந்தது என்ன என்பது மாதிரியாக எழுதப்படும் கட்டுரைகளை வாசிப்பதற்கான முன் நிபந்தனை அவசியமாகின்றது. இன்றைய காலத்தில் இல்லாவிட்டாலும், இனி வருங்காலங்களில் இக்கட்டுரைகள் அனைத்தும் ஒன்றாகத் தொகுப்படும்போதோ, இவற்றோடு சம்பந்தப்பட்டவர்கள் விரிவாக எழுதும்போதோ பலவேறு உண்மைக்ள் வெளிப்படலாம்.
இன்றுவரை முக்கியமாய் ஈழத்தவர்களாகிய நாம் உணர்ச்சி அரசியலையே செய்து வந்திருக்கின்றோம். அந்த அரசியலின் உச்சமே புலிகளை மக்களிடமிருந்து பிரித்து அந்நியப்படுத்தியிருந்தது ஒருபுறம் என்றால், புலத்திற்கூட இந்த உணர்ச்சி அரசிய்லை விடுத்து மேலைநாடுகளில் நிகழும் மாற்றத்திற்கேற்ப தங்களை தகவமைத்துக் கொள்ள புலிகளின் அரசியலைச் செய்தவர்களால் முடியவில்லை. அதனால்தான் இறுதிக்கட்டங்களில் தொடர்ச்சியாய் பல்லாயிரக்கணக்கான மக்களின் பங்கேற்போடு நிகழ்ந்த எந்த ஊர்வலமோ/ஆர்ப்பாட்டமோ பெரிய மாற்றம் எதையும் ஈழத்தில் ஏற்படுத்தாது வீணே போயிற்று. புலி ஆதரவாளர்களுகு மட்டுமில்லை புலி எதிர்ப்பு அரசியலைச் செய்தவர்களும் புலி அரசியலை மட்டுமே சார்ந்து அரசியல் செயததால் இந்தப் பேரழிவு நிகழ்ந்து புலிகள் அழிக்கப்பட்டபின்னும் அடுத்து என்ன செய்வது என்று கையைப் பிசைந்துகொண்டிருக்கின்றார்கள். அந்தப் பெருங்குழப்பமே இதுவரை 'மாற்று' அரசியலைச் செய்தவர்களென அடையாளப்படுத்திய பலரை இலங்கை அரசு சார்ந்து இயங்கச் செய்திருக்கின்றது. முக்கியமாய் இந்த இரண்டு வகைத்தரப்பிலும் -முக்கியமாய் இயங்கிக்கொண்டிருந்தவர்கள்- கிட்டத்தட்ட 20 வருடங்களுக்கு முன் புலம்பெயர்ந்தவர்கள் ஆகையால் ஈழத்தின் அண்மைக்கால நிகழ்வுகளை யதார்த்த நிலைகளில் வைத்து விளங்கிக்கொள்ள முடியாததாய் இருக்கிறது.
அண்மையில் இலங்கை அரசோடு சேர்ந்து இயங்குதலே இனி எம் மக்களுக்கான தீர்வைத் தரும் என்று நம்பிக்கையில் இருந்த நண்பர்களின் கலந்துரையாடலுக்குச் சென்றபோது, இலங்கை அரசாங்கம் செய்த பேரழிவுகளை ஏற்றுக்கொள்ளவும், உங்களின் இதுவரை கால அரசியலை விமர்சித்துக்கொள்ளவும் தயாரா என்று வினாவியபோது அவர்களால் தெளிவான பதில்களைத் தர முடியாதபோது எல்லோருடைய அரசியலும் சுத்திச் சுத்திச் சுப்பன்ரை வீட்டுப் பின்பக்கத்திலை என்பதாய்த் தெரிந்தது. அவர்கள் இலங்கை அரசோடு சேர்ந்து இயங்க விரும்புவதால் அது செய்த படுகொலைகளை விமர்சிக்கவே தயங்குகின்றார்கள் என்கின்றபோது இவ்வாறுதானே புலிகளின் அனைத்துத் தவறுகளையும் 'மக்க்ளின் நலத்திற்காய்' விமர்சிக்கவேண்டாம் என்று கேட்ட புலிகளின் ஆதரவாளர்களின் நினைவும் வருகின்றது.
இனியான காலத்திற்கு புலிகளின் அரசியலில் இருந்து மட்டுமில்லை, தமிழரசுக்கட்சி, தமிழர் விடுதலைக் கூட்டணி ஈறாக எல்லா இயக்கங்களின் அரசியலிருந்தும் நாம் முதலில் விடுபடுதல் என்பது மிக முக்கிய முன் நிபந்தனையாக இருக்கிறது. அஹிம்சைப் போராட்டங்கள், சத்தியாக்கிரகங்கள் தொடங்கி ஆயுதப்போராட்டங்கள் ஈறாக நாம் அனைத்து போராட்ட வடிவங்களிலும் வீழ்ச்சியைச் சந்தித்தோம் என்றால், இதுவரை நாம் நடந்து வந்த/நடத்திவரப்பட்ட நம் போராட்ட பாதைகளின் அகத்திலும் புறத்திலும் மிகப்பெரும் பலவீனங்கள் இருக்கின்றதென்பதை தெளிவாக விளங்கிக்கொள்ளவேண்டியிருக்கிறது. இனியான போராட்டம் என்பது ஆயுதப்போராட்டமாய் எந்தப்பொழுதிலும் மாறிவிடக்கூடாது என்பதில் நாம் எல்லோரும் கவன்மாயிருக்க வேண்டியிருக்கின்ற அதேவேளை, இனி மக்களுக்குள்ளேயே மக்களுக்காய் மட்டுமே அரசியலை (கவனிக்க) யதார்த்தத்தளத்தில் முன்மொழிகின்றவர்களை மட்டுமே நாம் கவனப்படுத்தியிருக்கிறது. முக்கியமாய் அதை -எல்லா நிலைகளிலும் தங்களைத் தாரைவார்த்த- ஈழத்திலிருப்பவர்களே செய்யவேண்டும்; தங்களுக்கு எது வேண்டும் என்று நினைக்கின்றார்களோ அதைச் செய்வதற்கான தோழமைக் கரங்களை நீட்டுவதே புலம்பெயர்த்த தேசத்திலிருப்பவர்களுக்கு இருக்கவேண்டும். அவர்களைக் காரணங்காட்டி தங்கள் தலைகளில் கிரீடங்களைச் சூட்டி சிம்மாசனங்களில் இருக்கவிரும்பும் புலத்திலிருப்பவர்களின் ஆசைகளை நாம் முற்றுமுழுதாக நிராகரித்தாக வேண்டியிருக்கிறது
Wednesday, November 11, 2009
Sunday, November 08, 2009
Quebec City, Quebec
கனடாவில் பிரெஞ்ச் பேசும் மக்கள் அதிகம் வாழும் மாகாணம் இது. மற்ற அனைத்து மாகாணங்களில் ஆங்கிலமும், பிரெஞ்சும் உத்தியோகபூர்வமாக மொழியாக இருக்கும்போது, இன்றும் Quebecல் பிரெஞ்ச் மட்டுமே உத்தியோகபூர்வ மொழியாக இருக்கிறது. பூர்வீகக்குடிகளுக்கு சொந்தமாயிருந்த கனடா நாட்டை முதலில் 'ஆக்கிரமித்தவர்கள்' என்றவகையில் பிரான்சிலிருந்து வந்தவர்களே ஆவர். பிறகே பிரித்தானியர்கள் கனடாவிற்கு வருகின்றனர். அந்தவகையில் Quebec தனிநாடாகப் பிரிவதற்கான கோரிக்கையை தொடர்ச்சியாக Quebecலிருக்கும் சில அரசியற்கட்சிகள் கோரியபடியே இருக்கின்றனர்.
கியூபெக் மாகாணத்தில் மொன்றியல் நகரம் பிரபல்யம் வாய்ந்த நகரென்றாலும், கியூபெக் மாகாணத்தின் பாராளுமன்றம் கியூபெக் சிற்றி என்ற அதன் தலைநகரிலேயே இருக்கிறது. கியூபெக் சிற்றியில் நுழையும்போது புராதன ஒரு ஐரோப்பிய நகரிற்கு நுழைவதுபோன்ற உணர்வையே தருகின்றது. சமதரையற்ற மலையும் மலை சார்ந்த இடங்களும் சுற்றியோடும் சென்.லோரன்ஸ் ஆறும் இன்னும் அழகைக் கொடுக்கின்றது.
கியூபெக் மாகாணத்தில் மொன்றியல் நகரம் பிரபல்யம் வாய்ந்த நகரென்றாலும், கியூபெக் மாகாணத்தின் பாராளுமன்றம் கியூபெக் சிற்றி என்ற அதன் தலைநகரிலேயே இருக்கிறது. கியூபெக் சிற்றியில் நுழையும்போது புராதன ஒரு ஐரோப்பிய நகரிற்கு நுழைவதுபோன்ற உணர்வையே தருகின்றது. சமதரையற்ற மலையும் மலை சார்ந்த இடங்களும் சுற்றியோடும் சென்.லோரன்ஸ் ஆறும் இன்னும் அழகைக் கொடுக்கின்றது.
Wednesday, October 28, 2009
காலம் வாழும் தமிழ் - நூற்காட்சி
வெளியீடுகள்
-மிலான் குந்தாரவின் 'மாயமீட்சி' (மொழிபெயர்ப்பு: மணி வேலுப்பிள்ளை)
-தெணியான் சிறப்பிதழ் (காலம் இதழ்)
-மிலான் குந்தாரவின் 'மாயமீட்சி' (மொழிபெயர்ப்பு: மணி வேலுப்பிள்ளை)
-தெணியான் சிறப்பிதழ் (காலம் இதழ்)
ரொறொண்டோ சர்வதேச திரைப்பட விழா - 2009
இம்முறை நிகழ்ந்த 35வது ரொறொண்டோ சர்வதேச திரைப்பட விழாவில் சில சர்ச்சைகளும் எழுந்துள்ளன. இவ்விழாவில் "City to City" என்னும் புதிய பிரிவை அறிமுகப்படுத்தி ரெல் அவிவ்வை (Tel Aviv) நகரை முன்னிலைப்படுத்தும் பல்வேறு திரைப்படங்கள் திரையிடப்பட்டுள்ளன. இப்பிரிவில் தொடர்ச்சியாக ஒவ்வொரு வருடமும் ஒரு நகரைத் தேர்ந்தெடுத்து அதை முன்னிலைப்படுத்தும் திரைப்படங்களை திரையிடும் எண்ணம் நிகழ்வை ஒருங்கிணைப்பவர்களுக்கு இருக்கின்றதெனக் கூறப்பட்டாலும், ஒரு ஆக்கிரமிப்பு நிலமாக இருக்கும் இஸ்ரேலின் ரெல் அவிவ்வை ஏன் தேர்ந்தெடுத்தாகள் என்பது சர்ச்சைக்குரிய விடயமாக இருக்கின்றது. நூற்றாண்டு விழாக் கொண்டாடுவதாலேயே ரெல் அவிவ்வைத் தேர்ந்தெடுத்தோம் என்று கூறப்பட்டாலும் அந்நகரானது அதற்குமுன் அங்கே வாழ்ந்த பாலஸ்தீனியர்களிடமிருந்து சுவீகரிக்கப்பட்டது என்பதே வரலாறு கூறும் உண்மை. இதன் காரணமாக திரைப்பட உலகைச் சேர்ந்த பலர் இம்முறை ரொறொண்டோவில் நிகழ்ந்த சர்வதேசத் திரைப்பட விழாவைப் புறக்கணித்துள்ளார்கள். இன்னும் சிலர் வெளிப்படையாக தமது எதிர்ப்பைக் கையெழுத்திட்டுக் காட்டிவிட்டு நிகழ்வில் பங்குபற்றியிருக்கின்றனர்.
ரொறொண்டோ திரைப்படவிழாவில் முக்கியம்பெறும் திரைப்படங்கள், அதன் பின்னர் நடக்கும் ஒஸ்காரிலும் கடந்தகாலத்தில் விருதுகளைக் குவித்திருப்பதால் இம்முறை மக்கள் தெரிவு விருதிற்கு(People's Choice Award) தெரிவாக எத்திரைப்படம் தேர்ந்தெடுக்கப்படுகின்றது என்பதில் பலருக்கு ஆர்வமிருந்திருக்கிறது. இம்முறை பதின்ம வயதில் குடும்பவன்முறையால பாதிக்கப்படும் ஒரு பெண்ணில் கதையைக் கூறும் Precious என்ற படம் விருதுக்காய்த் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டுள்ளது. இதை ஒபரா வின்ஃபரே (Oprah Winfrey) இணைந்து தயாரித்துள்ளார். தனது சொந்தத் தகப்பனாலேயே பாலியல் வன்முறைக்கு உள்ளாகும் ஒரு பெண்ணின் கதையான The Colour Purple என்ற படத்தில் ஒபரா ஏற்கனவே நடித்தும் அதன் தயாரிப்பாளார்களில் ஒருவராகவும் இருந்திருக்கின்றார் என்பது கவனிக்கத்தக்கது. அலிஸ் வோக்கரின்( Alice Walker) புலிட்சர் விருதுபெற்ற அற்புதமான கதையை அதே பெயரில் (Colour Purple) திரைப்படமாக்கப்பட்டபோதும் ஸ்டீபன் ஸ் ரீல்பேர்க் (Steven Spielberg) அதன் உயிரோட்டத்தை இல்லாமற்செய்துவிட்டார் என்கின்ற விமர்சனமிருக்கின்றது. கறுப்பினப் பதின்ம வயதுப்பெண்ணின் கதையைக் கூறும் Preciousஐ கறுப்பினத்தவரான லீ டானியல் (Lee Daniels) இயக்கியிருக்கின்றார்.
கடந்த வருடங்களில் ரொறொண்டோ சர்வதேச திரையிடலில், 'மக்கள் தெரிவு விருதில்' விருதுகள் பெற்ற படங்களான American Beauty,Hotel Rwanda, Tstotsi, Slumdog Millionaire போன்ற படங்கள் ஒஸ்காரிலும் விருதுகளைக் குவித்ததால் இம்முறை Precious ற்கும் பல விருதுகள கிடைக்கலாமென எதிர்பார்க்கப்படுகின்றது. இதைத் தவிர விருதுகளைக் பெறாவிட்டாலும், பெத்ரோ அல்மதோவரின் 'Broken Embraces'ம், அமெரிக்கப் பெருநிறுவனங்களை கடுமையாக விமர்சிக்கும் மைக்கல் மூரின் Capitalism: A Love Story 'ம் கவனிப்பைப் பெற்றிருக்கின்றன.
('உன்னதம்' ஒக்ரோபர் இதழில் வெளிவந்தது)
ரொறொண்டோ திரைப்படவிழாவில் முக்கியம்பெறும் திரைப்படங்கள், அதன் பின்னர் நடக்கும் ஒஸ்காரிலும் கடந்தகாலத்தில் விருதுகளைக் குவித்திருப்பதால் இம்முறை மக்கள் தெரிவு விருதிற்கு(People's Choice Award) தெரிவாக எத்திரைப்படம் தேர்ந்தெடுக்கப்படுகின்றது என்பதில் பலருக்கு ஆர்வமிருந்திருக்கிறது. இம்முறை பதின்ம வயதில் குடும்பவன்முறையால பாதிக்கப்படும் ஒரு பெண்ணில் கதையைக் கூறும் Precious என்ற படம் விருதுக்காய்த் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டுள்ளது. இதை ஒபரா வின்ஃபரே (Oprah Winfrey) இணைந்து தயாரித்துள்ளார். தனது சொந்தத் தகப்பனாலேயே பாலியல் வன்முறைக்கு உள்ளாகும் ஒரு பெண்ணின் கதையான The Colour Purple என்ற படத்தில் ஒபரா ஏற்கனவே நடித்தும் அதன் தயாரிப்பாளார்களில் ஒருவராகவும் இருந்திருக்கின்றார் என்பது கவனிக்கத்தக்கது. அலிஸ் வோக்கரின்( Alice Walker) புலிட்சர் விருதுபெற்ற அற்புதமான கதையை அதே பெயரில் (Colour Purple) திரைப்படமாக்கப்பட்டபோதும் ஸ்டீபன் ஸ் ரீல்பேர்க் (Steven Spielberg) அதன் உயிரோட்டத்தை இல்லாமற்செய்துவிட்டார் என்கின்ற விமர்சனமிருக்கின்றது. கறுப்பினப் பதின்ம வயதுப்பெண்ணின் கதையைக் கூறும் Preciousஐ கறுப்பினத்தவரான லீ டானியல் (Lee Daniels) இயக்கியிருக்கின்றார்.
கடந்த வருடங்களில் ரொறொண்டோ சர்வதேச திரையிடலில், 'மக்கள் தெரிவு விருதில்' விருதுகள் பெற்ற படங்களான American Beauty,Hotel Rwanda, Tstotsi, Slumdog Millionaire போன்ற படங்கள் ஒஸ்காரிலும் விருதுகளைக் குவித்ததால் இம்முறை Precious ற்கும் பல விருதுகள கிடைக்கலாமென எதிர்பார்க்கப்படுகின்றது. இதைத் தவிர விருதுகளைக் பெறாவிட்டாலும், பெத்ரோ அல்மதோவரின் 'Broken Embraces'ம், அமெரிக்கப் பெருநிறுவனங்களை கடுமையாக விமர்சிக்கும் மைக்கல் மூரின் Capitalism: A Love Story 'ம் கவனிப்பைப் பெற்றிருக்கின்றன.('உன்னதம்' ஒக்ரோபர் இதழில் வெளிவந்தது)
Tuesday, October 27, 2009
கனடாவின் இன்னொரு முகம்
கைகளிலும் கால்களிலும் சங்கிலிகளுடன்
இது குவாண்டனாமோ அல்ல, வன்கூவரில் ஈழ அகதிகள் கொண்டுசெல்லப்பட்ட விதம்.
ஏற்கனவே இது குறித்து எழுதிய பதிவு
இது குவாண்டனாமோ அல்ல, வன்கூவரில் ஈழ அகதிகள் கொண்டுசெல்லப்பட்ட விதம்.
ஏற்கனவே இது குறித்து எழுதிய பதிவு
Friday, October 23, 2009
நான் நானாக இருக்கும் சுதந்திரம்: Deeyah (Singer)
நண்பரொருவர் கேட்டுக்கொண்டதற்கிணங்க, 'பாலஸ்தீனிய எதிர்ப்பு இசை'பற்றிய ஒரு ஆக்கத்தை மொழிபெயர்க்கத் தொடங்கியிருந்தேன். Hip-Hop, Rap சார்ந்தே அக்கட்டுரை இருந்தது என்றாலும், மேலதிக விபரங்களைப் பெறுவதற்காய் இணையத்தைத் தோண்டியபோது Deeyah (Deepika) கிடைத்திருந்தார்.
இந்தப் பாடல் 'பேசுவதற்கான சுதந்திரத்தை' (Freedom of Expression) முக்கியப்படுத்துகிறது என தியா கூறுகின்றார். (நமக்குப் பரிட்சயமான தென்னிந்திய இசைக்குறிப்புக்களும் இப்பாடலின் நடுவில் வருகிறது)
இவர் நோர்வேயில் பாகிஸ்தானியப் பெற்றோருக்கு பிறந்தவராவார். ஒரு முஸ்லிமாக இருப்பதால் அவர்படும் துயரங்களை அவரது நேர்காணலின் நீங்கள் கேட்டுப்பார்க்கலாம். அடிப்படைவாதிகளால் இவர் இஸ்லாம் மதத்திற்கு எதிரானவர் எனக்கொலைப் பயமுறுத்தல்கள் விடப்பட்டு இப்போது நோர்வேயை விட்டு வெளியேறி இலண்டனில்(?) வசிக்கின்றார். முஸ்லிம்கள் குறித்து பொதுப்புத்தி எப்படி மேற்குலகில் இருக்கின்றது என்பதை நாமனைவரும் அறிவோம். அதேசமயம் தனது தெரிவுகளின் அடிப்படையில் தனது வாழ்வைத் தேர்ந்தெடுக்கும் உரிமை ஒவ்வொருவருக்கும் இருக்கின்றது என்பதையும் நாம் மறந்துவிடமுடியாது.
நேர்காணலில் தியா கூறுவார், 'நான் Veil அணிய விரும்பும் பெண்ணின் உரிமையை எந்தப்பொழுதிலும் மறுக்கமாட்டேன். ஒருவர் அவ்வாறு அணிவதைத் தேர்ந்தெடுத்தால் அதை நான் மதிப்பதோடு அவரின் உரிமைக்காய் குரல் கொடுக்கவும் செய்வேன். ஆனால் அதேபோன்று ஒரு பெண் Veil அணிவதை விரும்பவில்லை என்றாலும் அதற்கு நாம் அனுமதிக்கவேண்டும். அது அவருக்கான சுதந்திரம். அதை நாம் ஏற்றுக்கொள்ளவேண்டும்' என்று கூறியிருப்பார்.
உண்மையில் (ஏற்கனவே எழுதியுமிருக்கின்றேன்) முஸ்லிம் பெண்களின் ஆடைகள் குறித்த தெரிவுகளை அவர்கள் வசவே விடவேண்டும். வெளியாட்களாக இருக்கும் நாம் அவர்கள் இவ்வாறு இருக்கவேண்டும்/இருக்கக்கூடாது என்று எம் முடிவுகளைத் திணிக்கமுடியாது. ஆனால் இந்தப் பெண்கள் தமது தெரிவுகள் இதுதான் என்கின்றபோது அவர்களுக்கான ஆதரவுக்கரங்களை நீட்டுவதில் தயக்கங்கள் கொள்ளத் தேவையில்லை.
அந்தவகையில் நாம் தியா தேர்ந்தெடுத்துக்கொண்டதை ஆதரிக்கவேண்டும்.
உண்மையில் இது தியா போன்ற போன்ற முஸ்லிம்பெண்களின் பிரச்சினை மட்டுமில்லை. புலம்பெயர்ந்தவர்களுக்கும் அவர்களின் இரண்டாம் தலைமுறையினருக்கும் எழும் பெரும் சிக்கல்களே இவை. இந்தக்காலகட்டத்தை தமிழர்களாகிய நாங்களும் எதிர்கொள்ளும் காலமும் கணிந்துகொண்டிருக்கிறது.
இரண்டு கலாசாரங்களில் வாழும் சிக்கல்களை ஆழமாக விளங்கிக்கொள்ளாதவரையில் நாம் எந்தத் தீர்ப்புக்களையும் எழுதிவிடமுடியாது என்பதை மட்டுமே இப்போது சொல்லமுடிகின்றது.
இந்நேர்காணலை கட்டாயம் கேட்டுப்பாருங்கள்...எப்படி புலம்பெயர்ந்த நாடுகளின் ஊடகங்களில் குடிவரவாளர்கள் சித்தரிக்கப்படுகின்றார்கள் என்பதையும், தங்கள் சமுகத்தில் தனக்கான பிரச்சினைகளையும் மிகத் தெளிவாகப் பேசுகின்றார் தியா.
இந்தப் பாடல் 'பேசுவதற்கான சுதந்திரத்தை' (Freedom of Expression) முக்கியப்படுத்துகிறது என தியா கூறுகின்றார். (நமக்குப் பரிட்சயமான தென்னிந்திய இசைக்குறிப்புக்களும் இப்பாடலின் நடுவில் வருகிறது)
இவர் நோர்வேயில் பாகிஸ்தானியப் பெற்றோருக்கு பிறந்தவராவார். ஒரு முஸ்லிமாக இருப்பதால் அவர்படும் துயரங்களை அவரது நேர்காணலின் நீங்கள் கேட்டுப்பார்க்கலாம். அடிப்படைவாதிகளால் இவர் இஸ்லாம் மதத்திற்கு எதிரானவர் எனக்கொலைப் பயமுறுத்தல்கள் விடப்பட்டு இப்போது நோர்வேயை விட்டு வெளியேறி இலண்டனில்(?) வசிக்கின்றார். முஸ்லிம்கள் குறித்து பொதுப்புத்தி எப்படி மேற்குலகில் இருக்கின்றது என்பதை நாமனைவரும் அறிவோம். அதேசமயம் தனது தெரிவுகளின் அடிப்படையில் தனது வாழ்வைத் தேர்ந்தெடுக்கும் உரிமை ஒவ்வொருவருக்கும் இருக்கின்றது என்பதையும் நாம் மறந்துவிடமுடியாது.
நேர்காணலில் தியா கூறுவார், 'நான் Veil அணிய விரும்பும் பெண்ணின் உரிமையை எந்தப்பொழுதிலும் மறுக்கமாட்டேன். ஒருவர் அவ்வாறு அணிவதைத் தேர்ந்தெடுத்தால் அதை நான் மதிப்பதோடு அவரின் உரிமைக்காய் குரல் கொடுக்கவும் செய்வேன். ஆனால் அதேபோன்று ஒரு பெண் Veil அணிவதை விரும்பவில்லை என்றாலும் அதற்கு நாம் அனுமதிக்கவேண்டும். அது அவருக்கான சுதந்திரம். அதை நாம் ஏற்றுக்கொள்ளவேண்டும்' என்று கூறியிருப்பார்.
உண்மையில் (ஏற்கனவே எழுதியுமிருக்கின்றேன்) முஸ்லிம் பெண்களின் ஆடைகள் குறித்த தெரிவுகளை அவர்கள் வசவே விடவேண்டும். வெளியாட்களாக இருக்கும் நாம் அவர்கள் இவ்வாறு இருக்கவேண்டும்/இருக்கக்கூடாது என்று எம் முடிவுகளைத் திணிக்கமுடியாது. ஆனால் இந்தப் பெண்கள் தமது தெரிவுகள் இதுதான் என்கின்றபோது அவர்களுக்கான ஆதரவுக்கரங்களை நீட்டுவதில் தயக்கங்கள் கொள்ளத் தேவையில்லை.
அந்தவகையில் நாம் தியா தேர்ந்தெடுத்துக்கொண்டதை ஆதரிக்கவேண்டும்.
உண்மையில் இது தியா போன்ற போன்ற முஸ்லிம்பெண்களின் பிரச்சினை மட்டுமில்லை. புலம்பெயர்ந்தவர்களுக்கும் அவர்களின் இரண்டாம் தலைமுறையினருக்கும் எழும் பெரும் சிக்கல்களே இவை. இந்தக்காலகட்டத்தை தமிழர்களாகிய நாங்களும் எதிர்கொள்ளும் காலமும் கணிந்துகொண்டிருக்கிறது.
இரண்டு கலாசாரங்களில் வாழும் சிக்கல்களை ஆழமாக விளங்கிக்கொள்ளாதவரையில் நாம் எந்தத் தீர்ப்புக்களையும் எழுதிவிடமுடியாது என்பதை மட்டுமே இப்போது சொல்லமுடிகின்றது.
இந்நேர்காணலை கட்டாயம் கேட்டுப்பாருங்கள்...எப்படி புலம்பெயர்ந்த நாடுகளின் ஊடகங்களில் குடிவரவாளர்கள் சித்தரிக்கப்படுகின்றார்கள் என்பதையும், தங்கள் சமுகத்தில் தனக்கான பிரச்சினைகளையும் மிகத் தெளிவாகப் பேசுகின்றார் தியா.
உண்மைகளைப் பேசுவோம் - 03
1
986ல் கனடாவின் மேற்குக்கரையோரத்திலிருக்கும் நியூபவுண்டலாண்ட் கரையோரமாய், நூற்றி ஜம்பது ஈழ அகதிகள் இரண்டு படகுகளில் மிதந்துகொண்டிருக்கையில் கனடா மீனவர்களால் அவர்கள் காப்பற்றப்பட்டது நிகழ்ந்திருக்கிறது. அன்றைய பொழுதில் அது ஒரு முக்கிய நிகழ்வாய் ஊடகங்களில் காட்டப்பட்டிருந்தது. கிட்டத்தட்ட பத்து கிலோமீற்றர்களை இவ்விரு 'உயிர்காக்கும்' படகுகள் கடந்திருந்ததுடன், உள்ளேயிருந்தவர்களின் உடல்நலம் மிக மோசமாகவும் இருந்தது. இப்படிக் 'கள்ளமாய்' படகில் வந்தவர்களைத் திரும்பி அவர்களின் சொந்த நாட்டுக்கு அனுப்ப வேண்டுமெனவும், இல்லை கனடாவில் அவர்கள் தங்குவதற்கான வசதிகள் செய்யவேண்டுமென விவாதங்கள் அன்றையபொழுதுகளில் நடந்திருகின்றன. இறுதியில் படகுகளில் தத்தளித்தவர்கள் அகதிகளாக ஏற்கப்பட்டு கனடாவில் இருக்க அனுமதிக்கப்பட்டிருந்தார்கள். இலங்கை என்ற சிறுதீவும் அங்கிருந்த அங்கிருக்கும் இனங்களுக்கிடையிலான பிரச்சினைகளும் கனடா மக்களிடையே ஒரளவு தெரியவந்தது இந்நிகழ்வின் பின்னால் என்றும் கூறலாம். இந்த நிகழ்வு குறித்துத்தான் சேரன் போன்றவர்கள் ஒர் ஆவணப்படம் எடுத்திருந்தார்கள் என்று நினைக்கிறேன்.
இன்று கனடாவில் கிட்டத்தட்ட 300, 000 ஈழத்தமிழர்கள் இருக்கின்றார்களெனக் கணிக்கப்படுகிறது. ஈழத்திற்கு வெளியே அதிக ஈழத்தமிழர் சனத்தொகை கனடாவிலே இருக்கிறது. அதேபோன்று ஈழப்பிரச்சினை குறித்த புரிதல்கள் அண்மைய வருடங்களில் கனடாவிலிருக்கும் பிற சமுகத்தினரிடையே பரவலாகச் சென்றிருக்கிறது. அண்மையில் றொரொண்டோ சர்வதேசத் திரைப்பட விழாவில் விமுத்தி ஜெயசுந்தராவின் திரைப்படமான 'இரண்டு உலகங்களுக்கு இடையில்' வெளியிட்டபோது கூட, ஈழத்தவர் அல்லாத பிற சமுகத்தவர் ஒருவரால் ஈழப்பிரச்சினை குறித்த கேள்வியொன்று எழுப்பப்பட்டிருந்தது.
இந்த வாரவிறுதியில் கனடாவின் மேற்குப்பகுதியிலிருக்கும் வன்கூவரில் (விக்ரோரியா)ஒரு படகில் 76 பேர் வந்திறங்கியிருக்கின்றார்கள். ஈழத்திலிருந்தே இவர்கள் வந்திருக்கின்றார்களென நம்பப்படுகின்றது. இது குறித்த செய்திகள் ஊடகங்களில் தொடர்ந்து வந்துகொண்டிருக்கின்றது. எந்தவகையில் கனேடிய அரசாங்கம் இந்த விடயத்தைக் கையாளப்போகின்றது என்பதைப் பொறுத்திருந்தே பார்க்கவேண்டும். அதிதீவிர வலதுசாரிகள் வந்ததன்பின் குடியேற்றவாதிகள் தொடர்பான விடயங்களில் இறுக்கமான கொள்கைகளைக் கையாளுவதை நாமனைவரும் அறிவோம். சென்ற இருவருடங்களில் அகதி அந்தஸ்து கோரியவர்களில் 20,000ற்கு மேற்பட்டவர்களின் விண்ணப்பங்கள் நிராகரிக்கப்பட்டிருக்கின்றது. பெரும்பான்மையாக மெக்சிக்கோவிலிருந்து வந்தவர்களின் விண்ணப்பங்கள் நிராகரிக்கப்பட்டிருக்கின்றன. சென்றமாதமளவில் இதுவரை வழக்கில்லாத விடயமான கனடாவிலிருந்து மெக்சிக்கோவிற்குச் செல்பவர்கள் விஸா எடுக்கவேண்டும் என்ற சட்டத்தையும் கொன்சர்வேட்டிக் அரசு கொண்டுவந்திருந்தது கவனத்திற்குரியது.
(மேலே எழுதியது 4 நாட்களுக்கு முன்)
2.
கனடாவின் சட்டத்தின்படி, ஒருவர் கனடாவிற்குள் வந்து அகதி அந்தஸ்து கோரும்போது, 48 மணித்தியாலங்களுக்குள் அவர் விசாரிக்கப்படவேண்டும் (Detention Review Hearing). அத்துடன் ஒருவர் அகதி தஞ்சம் கோரும்போது அவர் அகதியாக வந்த நாட்டு அரசுடன் குறித்த நபர் குறித்த எந்த விபரங்களையும் பெறக்கூடாது என்பதும் இருக்கிறது. இதற்கு மாறாக 76 ஈழத்தமிழர் கனடாவின் எல்லைக்குள் நுழைந்த 48 மணித்தியாலங்கள் ஆனபின்னரும், 16 பேர் மட்டுமே கனேடிய அதிகாரிகளால் விசாரிக்கப்பட்டுள்ளனர். கிட்டத்தட்ட வந்த 60 பேருக்கு கனடாவிலிருக்கும் உறவுகள் -குறித்த நபர்களின் அகதி அந்தஸ்து விசாரணைகள் நிகழும்வரை- அடிப்படை வசதிகளைப் பொறுப்பு எடுத்துக்கொள்வதாகவும் வாக்குறுதி அளித்துள்ளனர்.
ஆனால் இன்றைய அரசாக இருக்கும் வலதுசாரி கட்சி இவற்றையெல்லாம் கணக்கிலெடுக்குமா என்றும் தெரியவில்லை. அண்மைக்காலமாய் பல மாற்றங்களை குடிவரவாளர்கள் சம்பந்தமாய் சட்டத்தில் ஏற்படுத்திக்கொண்டிருக்கின்றனர் என்பதும் கவனிக்கத்தது.
இவையெல்லாம் ஒருபுறமிருக்க, நமது மாற்றுக்கருத்தாளர்கள் என்று தங்களுக்குத் தாங்களே சூட்டிக்கொண்டு, புலி ஆதரவாளர்களின் உடுப்புப்பிடிக்கு சற்றும் குறையாத குலக்கொழுந்துகள், இப்படி வந்தவர்கள் எல்லாம் புலிகள் அவர்கள் திருப்பி அனுப்ப்படவேண்டும் என்று கூக்குரல் எழுப்பத் தொடங்கியுள்ளனர். முதலில் வந்திறங்கியவர்கள் புலிகளாகவோ, முன்னாள் புலிகளாகவோ இருந்தாற்கூட அவர்களை மனிதாபிமானத்தன்மையுடன் அணுகும்தன்மையே நம்மிடம் வேண்டியிருக்கிறது. மனிதாபிமானத்தைத்தாண்டி புலி ஆதரவு X எதிர்ப்பு தன்மையை ஊதிப்பெருப்பித்ததில் புலம்பெயர்ந்த புலி ஆதரவாளர்களிடையே அதிகம் இருந்தது என்ற உண்மையையும் நாம் முதலில் ஏற்றுக்கொள்ளவும் வேண்டும்.
இப்போது மீண்டும் இந்த 76பேர் விடயத்திற்கு வருவோம். அவர்கள் முன்னாள் புலிகளாக இருந்தால் கூட, அவர்களுக்கு அகதி அந்தஸ்தோ, அரசியல் தஞ்சமோ கொடுப்பதில் தவறென்று எவரும் -முக்கியமாய் ஆயுதம் ஏந்திய மற்ற இயக்கத்தவர்கள் கூட- கோரமுடியாது. எனெனில் அவர்களும் இவ்வாறான ஒரு நிலைப்பாட்டிலே ஈழத்திலிருந்து வெளியேறி பல்வேறு நாடுகளுக்குப் புலம்பெயர்ந்தவர்கள். அரச பயங்கரவாதத்தாலோ அல்லது புலிகள் மாற்று இயக்கங்களைத் தடைசெய்து அழித்தொழிக்க முயன்றபோதோதான் வெளிநாடுகளுக்கு வந்தவர்கள். அவ்வாறு வந்த இவர்கள் கூட, இப்போது வந்திறங்கியவர்கள் (ஒரு உதாரணத்திற்கு புலிகளாய் இவர்கள் இருந்தால்கூட) திரும்பி இலங்கைக்குப் போவென்று கூறுவதற்கோ எழுவதற்கோ எத்தகைய தார்மீக உரிமையுமில்லை என்றே கூறவேண்டியிருக்கிறது.
அத்துடன் கனடா போன்ற நாடுகளில் புலிகளில் இருந்த பலர் அரசியல் தஞ்சம் கோரியது ஏற்கனவே நிகழ்ந்துமிருக்கிறது. இன்னும், டிபிஎஸ் ஜெயராஜ் தனது பத்தியொன்றில் எழுதுவதுபோல சமாதான காலம் எனப்பட்ட 2003-2005ல் நிறையப் புலிகள் வெளிநாடுகளுக்கு அனுப்பப்பட்டிருக்கின்றார்கள் என்பதும் கவனத்திற்குரியது. இப்படி எத்தனையோ விடயங்கள் ஏற்கனவே நிகழ்ந்திருக்கும்போது நாம் இன்று கப்பலில் வந்திருப்பவர்கள் புலிகளாய் இருந்தால் கூட அவர்களை மனிதாபிமானத்துடன் கனேடிய அரசு உள்வாங்கவேண்டுமென்று கோரிக்கை விடவேண்டுமே தவிர, திருப்பி இலங்கைக்கு அனுப்பவேண்டுமென இனவாதிகளின் குரலில் நின்று பேசமுடியாது.
.....
உண்மைகளைப் பேசாவிட்டால் கூடப் பரவாயில்லை. ஆனால் பொய்களை உண்மைகள் போலப் பேசாதிருந்தல் முக்கியம். எங்களைப் போன்ற 80களின் சந்ததியிற்கு தெரிந்த ஒரு இயக்கமாய் புலிகள் மட்டுமே இருந்தனர். அவர்களே எமக்கான உரிமைகளுக்காய்ப் போராடுகின்றார்கள் என்ற பெரும் நம்பிக்கை பதின்மவயதுகளில் இருந்தது என்பதும் உண்மையே. அந்த நம்பிக்கைகள் எவ்வாறு தூர்ந்துபோயின என்பதை மிகத்தெளிவாக தீபச்செல்வனின் 'உயிர்மை'த் தொடர் பேசிக்கொண்டிருக்கிறது. ஆனால் புலம்பெயர்ந்த பலர் 'உண்மை' தெளிவாகத்தெரிந்தபின்னும், புலிகள் இறுதிப்போரின்போது பலவந்தமாய்ப் பிள்ளைகளைச் சேர்க்கவில்லை என்றும், கிளிநொச்சி இழப்பின்பின் மக்களை மிக மூர்க்கமாய் எதிர்கொண்டனர் என்பதையும் ஏற்றுக்கொள்ளத்தயாரில்லை. இன்று தீபச்செல்வன் தனது மூத்தசகோதரரைக் முகமாலைக் களமுனையில் இழந்த துயரத்தோடுதான், தனது 14 வயது தங்கை கட்டாயமாக களமுனையில் புலிகளால் நிறுத்தப்பட்டார் என்பதை முன்வைத்து புலிகளின் தார்மீக அறங்கள் எவ்வாறு இழந்துபோயின என்பதை விமர்சிக்கின்றார். அதுமட்டுமில்லை, த.அகிலன் பல்கலைக்கழகத்திற்கு அனுமதிபெற்ற(?) தனது தம்பியை புலிகள் கட்டாய ஆட்சேர்ப்பில் இணைத்துக் காவுகொடுத்ததை மிகுந்த துயரத்தோடு தனது கவிதையொன்றில் பதிவு செய்கின்றார். யாழ்ப்பாணத்தில் இருந்து எழுதுகின்ற சித்தாந்தன், திருமணமான தனது நண்பனும் இவ்வாறு கட்டாயமாகச் சேர்க்கப்பட்டு களத்தில் கொல்லப்பட்டுவிட்டார் என்பதைப் பதிவுசெய்திருக்கின்றார். அவ்வாறில்லாது பேச்சுவாக்கில்..., இன்னும் வெவ்வேறு சந்தர்ப்பங்களில்... இவ்வாறான நூற்றுக்கணக்கான சம்பவங்கள் கூறப்பட்டுக்கொண்டுதானிருக்கிறது. இன்னும் நூற்றுக்கணக்கான கதைகள் பேசப்படாமலே புதைந்துபோயுமிருக்கும். புலிகளின் இந்தத்தவறுகளே அவர்களை மக்களிடமிருந்து அந்நியமாக்கி அவர்களின் வீழ்ச்சியை இன்னும் விரைவுபடுத்தியது என்பதைக் கவனத்தில் கொள்ளவேண்டும். அதற்காய் புலிகளின் தவறுகளால், ராஜபக்ஷே அரசு -புலிகளை முன்வைத்து- செய்த இனப்படுகொலைகளை மூடிமறைததுக்கொண்டிருக்கவும் முடியாது. ஒருவரின் தவறு இன்னொருவரின் தவற்றைச் சரியென மாற்றிவிடமுடியாது.
மற்றும்படி எந்தக் குற்றத்தைச் செய்தவரும் அதை அனுபவிக்கும் காலம் என்றேனும் ஒருநாள் வந்துவிடும் என்பதில் எனக்குத் தீர்க்கமான நம்பிக்கை உண்டு. அதேயே தான் இன்றைய படுகொலைகளின் காரணமான அனைவரும் என்றேனும் ஒருநாள் தண்டிக்கப்படுவார்கள் என்ற நம்பிக்கை இருக்கின்றதென்று நண்பரொருவரிடம் கூறிக்கொண்டிருந்தேன். ஆனால் 'அவர்களுக்கு தண்டனை கிடைக்கலாம், ஆனால் இன்று அப்பாவிகளாய் இந்தப் படுகொலைக்கு ஆளானவர்களுக்கு அதனால் என்ன கிடைக்கப்போகின்றது?' என்று திருப்பிக் கேட்டார் நண்பர். உண்மைதான். அவர்களுக்குக் கொடுப்பதற்கோ சொல்வதற்கோ நம்மிடம் எதுவுமில்லை. எனெனில் நாங்களும் ஏதோவொருவகையில் இந்தக்காலத்தைய குற்றவாளிகள்தான்.
986ல் கனடாவின் மேற்குக்கரையோரத்திலிருக்கும் நியூபவுண்டலாண்ட் கரையோரமாய், நூற்றி ஜம்பது ஈழ அகதிகள் இரண்டு படகுகளில் மிதந்துகொண்டிருக்கையில் கனடா மீனவர்களால் அவர்கள் காப்பற்றப்பட்டது நிகழ்ந்திருக்கிறது. அன்றைய பொழுதில் அது ஒரு முக்கிய நிகழ்வாய் ஊடகங்களில் காட்டப்பட்டிருந்தது. கிட்டத்தட்ட பத்து கிலோமீற்றர்களை இவ்விரு 'உயிர்காக்கும்' படகுகள் கடந்திருந்ததுடன், உள்ளேயிருந்தவர்களின் உடல்நலம் மிக மோசமாகவும் இருந்தது. இப்படிக் 'கள்ளமாய்' படகில் வந்தவர்களைத் திரும்பி அவர்களின் சொந்த நாட்டுக்கு அனுப்ப வேண்டுமெனவும், இல்லை கனடாவில் அவர்கள் தங்குவதற்கான வசதிகள் செய்யவேண்டுமென விவாதங்கள் அன்றையபொழுதுகளில் நடந்திருகின்றன. இறுதியில் படகுகளில் தத்தளித்தவர்கள் அகதிகளாக ஏற்கப்பட்டு கனடாவில் இருக்க அனுமதிக்கப்பட்டிருந்தார்கள். இலங்கை என்ற சிறுதீவும் அங்கிருந்த அங்கிருக்கும் இனங்களுக்கிடையிலான பிரச்சினைகளும் கனடா மக்களிடையே ஒரளவு தெரியவந்தது இந்நிகழ்வின் பின்னால் என்றும் கூறலாம். இந்த நிகழ்வு குறித்துத்தான் சேரன் போன்றவர்கள் ஒர் ஆவணப்படம் எடுத்திருந்தார்கள் என்று நினைக்கிறேன்.
இன்று கனடாவில் கிட்டத்தட்ட 300, 000 ஈழத்தமிழர்கள் இருக்கின்றார்களெனக் கணிக்கப்படுகிறது. ஈழத்திற்கு வெளியே அதிக ஈழத்தமிழர் சனத்தொகை கனடாவிலே இருக்கிறது. அதேபோன்று ஈழப்பிரச்சினை குறித்த புரிதல்கள் அண்மைய வருடங்களில் கனடாவிலிருக்கும் பிற சமுகத்தினரிடையே பரவலாகச் சென்றிருக்கிறது. அண்மையில் றொரொண்டோ சர்வதேசத் திரைப்பட விழாவில் விமுத்தி ஜெயசுந்தராவின் திரைப்படமான 'இரண்டு உலகங்களுக்கு இடையில்' வெளியிட்டபோது கூட, ஈழத்தவர் அல்லாத பிற சமுகத்தவர் ஒருவரால் ஈழப்பிரச்சினை குறித்த கேள்வியொன்று எழுப்பப்பட்டிருந்தது.
இந்த வாரவிறுதியில் கனடாவின் மேற்குப்பகுதியிலிருக்கும் வன்கூவரில் (விக்ரோரியா)ஒரு படகில் 76 பேர் வந்திறங்கியிருக்கின்றார்கள். ஈழத்திலிருந்தே இவர்கள் வந்திருக்கின்றார்களென நம்பப்படுகின்றது. இது குறித்த செய்திகள் ஊடகங்களில் தொடர்ந்து வந்துகொண்டிருக்கின்றது. எந்தவகையில் கனேடிய அரசாங்கம் இந்த விடயத்தைக் கையாளப்போகின்றது என்பதைப் பொறுத்திருந்தே பார்க்கவேண்டும். அதிதீவிர வலதுசாரிகள் வந்ததன்பின் குடியேற்றவாதிகள் தொடர்பான விடயங்களில் இறுக்கமான கொள்கைகளைக் கையாளுவதை நாமனைவரும் அறிவோம். சென்ற இருவருடங்களில் அகதி அந்தஸ்து கோரியவர்களில் 20,000ற்கு மேற்பட்டவர்களின் விண்ணப்பங்கள் நிராகரிக்கப்பட்டிருக்கின்றது. பெரும்பான்மையாக மெக்சிக்கோவிலிருந்து வந்தவர்களின் விண்ணப்பங்கள் நிராகரிக்கப்பட்டிருக்கின்றன. சென்றமாதமளவில் இதுவரை வழக்கில்லாத விடயமான கனடாவிலிருந்து மெக்சிக்கோவிற்குச் செல்பவர்கள் விஸா எடுக்கவேண்டும் என்ற சட்டத்தையும் கொன்சர்வேட்டிக் அரசு கொண்டுவந்திருந்தது கவனத்திற்குரியது.
(மேலே எழுதியது 4 நாட்களுக்கு முன்)
2.
கனடாவின் சட்டத்தின்படி, ஒருவர் கனடாவிற்குள் வந்து அகதி அந்தஸ்து கோரும்போது, 48 மணித்தியாலங்களுக்குள் அவர் விசாரிக்கப்படவேண்டும் (Detention Review Hearing). அத்துடன் ஒருவர் அகதி தஞ்சம் கோரும்போது அவர் அகதியாக வந்த நாட்டு அரசுடன் குறித்த நபர் குறித்த எந்த விபரங்களையும் பெறக்கூடாது என்பதும் இருக்கிறது. இதற்கு மாறாக 76 ஈழத்தமிழர் கனடாவின் எல்லைக்குள் நுழைந்த 48 மணித்தியாலங்கள் ஆனபின்னரும், 16 பேர் மட்டுமே கனேடிய அதிகாரிகளால் விசாரிக்கப்பட்டுள்ளனர். கிட்டத்தட்ட வந்த 60 பேருக்கு கனடாவிலிருக்கும் உறவுகள் -குறித்த நபர்களின் அகதி அந்தஸ்து விசாரணைகள் நிகழும்வரை- அடிப்படை வசதிகளைப் பொறுப்பு எடுத்துக்கொள்வதாகவும் வாக்குறுதி அளித்துள்ளனர்.
ஆனால் இன்றைய அரசாக இருக்கும் வலதுசாரி கட்சி இவற்றையெல்லாம் கணக்கிலெடுக்குமா என்றும் தெரியவில்லை. அண்மைக்காலமாய் பல மாற்றங்களை குடிவரவாளர்கள் சம்பந்தமாய் சட்டத்தில் ஏற்படுத்திக்கொண்டிருக்கின்றனர் என்பதும் கவனிக்கத்தது.
இவையெல்லாம் ஒருபுறமிருக்க, நமது மாற்றுக்கருத்தாளர்கள் என்று தங்களுக்குத் தாங்களே சூட்டிக்கொண்டு, புலி ஆதரவாளர்களின் உடுப்புப்பிடிக்கு சற்றும் குறையாத குலக்கொழுந்துகள், இப்படி வந்தவர்கள் எல்லாம் புலிகள் அவர்கள் திருப்பி அனுப்ப்படவேண்டும் என்று கூக்குரல் எழுப்பத் தொடங்கியுள்ளனர். முதலில் வந்திறங்கியவர்கள் புலிகளாகவோ, முன்னாள் புலிகளாகவோ இருந்தாற்கூட அவர்களை மனிதாபிமானத்தன்மையுடன் அணுகும்தன்மையே நம்மிடம் வேண்டியிருக்கிறது. மனிதாபிமானத்தைத்தாண்டி புலி ஆதரவு X எதிர்ப்பு தன்மையை ஊதிப்பெருப்பித்ததில் புலம்பெயர்ந்த புலி ஆதரவாளர்களிடையே அதிகம் இருந்தது என்ற உண்மையையும் நாம் முதலில் ஏற்றுக்கொள்ளவும் வேண்டும்.
இப்போது மீண்டும் இந்த 76பேர் விடயத்திற்கு வருவோம். அவர்கள் முன்னாள் புலிகளாக இருந்தால் கூட, அவர்களுக்கு அகதி அந்தஸ்தோ, அரசியல் தஞ்சமோ கொடுப்பதில் தவறென்று எவரும் -முக்கியமாய் ஆயுதம் ஏந்திய மற்ற இயக்கத்தவர்கள் கூட- கோரமுடியாது. எனெனில் அவர்களும் இவ்வாறான ஒரு நிலைப்பாட்டிலே ஈழத்திலிருந்து வெளியேறி பல்வேறு நாடுகளுக்குப் புலம்பெயர்ந்தவர்கள். அரச பயங்கரவாதத்தாலோ அல்லது புலிகள் மாற்று இயக்கங்களைத் தடைசெய்து அழித்தொழிக்க முயன்றபோதோதான் வெளிநாடுகளுக்கு வந்தவர்கள். அவ்வாறு வந்த இவர்கள் கூட, இப்போது வந்திறங்கியவர்கள் (ஒரு உதாரணத்திற்கு புலிகளாய் இவர்கள் இருந்தால்கூட) திரும்பி இலங்கைக்குப் போவென்று கூறுவதற்கோ எழுவதற்கோ எத்தகைய தார்மீக உரிமையுமில்லை என்றே கூறவேண்டியிருக்கிறது.
அத்துடன் கனடா போன்ற நாடுகளில் புலிகளில் இருந்த பலர் அரசியல் தஞ்சம் கோரியது ஏற்கனவே நிகழ்ந்துமிருக்கிறது. இன்னும், டிபிஎஸ் ஜெயராஜ் தனது பத்தியொன்றில் எழுதுவதுபோல சமாதான காலம் எனப்பட்ட 2003-2005ல் நிறையப் புலிகள் வெளிநாடுகளுக்கு அனுப்பப்பட்டிருக்கின்றார்கள் என்பதும் கவனத்திற்குரியது. இப்படி எத்தனையோ விடயங்கள் ஏற்கனவே நிகழ்ந்திருக்கும்போது நாம் இன்று கப்பலில் வந்திருப்பவர்கள் புலிகளாய் இருந்தால் கூட அவர்களை மனிதாபிமானத்துடன் கனேடிய அரசு உள்வாங்கவேண்டுமென்று கோரிக்கை விடவேண்டுமே தவிர, திருப்பி இலங்கைக்கு அனுப்பவேண்டுமென இனவாதிகளின் குரலில் நின்று பேசமுடியாது.
.....
உண்மைகளைப் பேசாவிட்டால் கூடப் பரவாயில்லை. ஆனால் பொய்களை உண்மைகள் போலப் பேசாதிருந்தல் முக்கியம். எங்களைப் போன்ற 80களின் சந்ததியிற்கு தெரிந்த ஒரு இயக்கமாய் புலிகள் மட்டுமே இருந்தனர். அவர்களே எமக்கான உரிமைகளுக்காய்ப் போராடுகின்றார்கள் என்ற பெரும் நம்பிக்கை பதின்மவயதுகளில் இருந்தது என்பதும் உண்மையே. அந்த நம்பிக்கைகள் எவ்வாறு தூர்ந்துபோயின என்பதை மிகத்தெளிவாக தீபச்செல்வனின் 'உயிர்மை'த் தொடர் பேசிக்கொண்டிருக்கிறது. ஆனால் புலம்பெயர்ந்த பலர் 'உண்மை' தெளிவாகத்தெரிந்தபின்னும், புலிகள் இறுதிப்போரின்போது பலவந்தமாய்ப் பிள்ளைகளைச் சேர்க்கவில்லை என்றும், கிளிநொச்சி இழப்பின்பின் மக்களை மிக மூர்க்கமாய் எதிர்கொண்டனர் என்பதையும் ஏற்றுக்கொள்ளத்தயாரில்லை. இன்று தீபச்செல்வன் தனது மூத்தசகோதரரைக் முகமாலைக் களமுனையில் இழந்த துயரத்தோடுதான், தனது 14 வயது தங்கை கட்டாயமாக களமுனையில் புலிகளால் நிறுத்தப்பட்டார் என்பதை முன்வைத்து புலிகளின் தார்மீக அறங்கள் எவ்வாறு இழந்துபோயின என்பதை விமர்சிக்கின்றார். அதுமட்டுமில்லை, த.அகிலன் பல்கலைக்கழகத்திற்கு அனுமதிபெற்ற(?) தனது தம்பியை புலிகள் கட்டாய ஆட்சேர்ப்பில் இணைத்துக் காவுகொடுத்ததை மிகுந்த துயரத்தோடு தனது கவிதையொன்றில் பதிவு செய்கின்றார். யாழ்ப்பாணத்தில் இருந்து எழுதுகின்ற சித்தாந்தன், திருமணமான தனது நண்பனும் இவ்வாறு கட்டாயமாகச் சேர்க்கப்பட்டு களத்தில் கொல்லப்பட்டுவிட்டார் என்பதைப் பதிவுசெய்திருக்கின்றார். அவ்வாறில்லாது பேச்சுவாக்கில்..., இன்னும் வெவ்வேறு சந்தர்ப்பங்களில்... இவ்வாறான நூற்றுக்கணக்கான சம்பவங்கள் கூறப்பட்டுக்கொண்டுதானிருக்கிறது. இன்னும் நூற்றுக்கணக்கான கதைகள் பேசப்படாமலே புதைந்துபோயுமிருக்கும். புலிகளின் இந்தத்தவறுகளே அவர்களை மக்களிடமிருந்து அந்நியமாக்கி அவர்களின் வீழ்ச்சியை இன்னும் விரைவுபடுத்தியது என்பதைக் கவனத்தில் கொள்ளவேண்டும். அதற்காய் புலிகளின் தவறுகளால், ராஜபக்ஷே அரசு -புலிகளை முன்வைத்து- செய்த இனப்படுகொலைகளை மூடிமறைததுக்கொண்டிருக்கவும் முடியாது. ஒருவரின் தவறு இன்னொருவரின் தவற்றைச் சரியென மாற்றிவிடமுடியாது.
மற்றும்படி எந்தக் குற்றத்தைச் செய்தவரும் அதை அனுபவிக்கும் காலம் என்றேனும் ஒருநாள் வந்துவிடும் என்பதில் எனக்குத் தீர்க்கமான நம்பிக்கை உண்டு. அதேயே தான் இன்றைய படுகொலைகளின் காரணமான அனைவரும் என்றேனும் ஒருநாள் தண்டிக்கப்படுவார்கள் என்ற நம்பிக்கை இருக்கின்றதென்று நண்பரொருவரிடம் கூறிக்கொண்டிருந்தேன். ஆனால் 'அவர்களுக்கு தண்டனை கிடைக்கலாம், ஆனால் இன்று அப்பாவிகளாய் இந்தப் படுகொலைக்கு ஆளானவர்களுக்கு அதனால் என்ன கிடைக்கப்போகின்றது?' என்று திருப்பிக் கேட்டார் நண்பர். உண்மைதான். அவர்களுக்குக் கொடுப்பதற்கோ சொல்வதற்கோ நம்மிடம் எதுவுமில்லை. எனெனில் நாங்களும் ஏதோவொருவகையில் இந்தக்காலத்தைய குற்றவாளிகள்தான்.
Subscribe to:
Posts (Atom)